Αποτυχημένο παγκοσμίως το εγχείρημα της ιδιωτικοποίησης των υδατικών πόρων. Εκτεθειμένοι οι ντόπιοι θιασώτες.

Η οικονομική κρίση και η «μονοκρατορία» του νεοφιλελευθερισμού άνοιξαν εκ νέου τον δρόμο για την αρπαγή ενός ακόμη βασικού αγαθού, αναπόσπαστου από την ύπαρξη της ίδιας της ζωής: του νερού. 
 Το νερό δεν αποτελεί εµπόρευµα και μπίζνα δισεκατομμυρίων, ώστε να εντάσσεται στη λειτουργία και τους κανόνες της αγοράς. Είναι κοινωνικό αγαθό. Είναι πηγή ζωής και αποτελεί τον βασικό παράγοντα για την υγεία κάθε ανθρώπου και την δημόσια υγεία συνολικότερα.

Άρα το ξεπούλημά του ή αλλιώς η ιδιωτικοποίησή του ή ευσχήμως η παραχώρησή του στους ιδιώτες μέσα από ΣΔΙΤ, δεν μπορεί για κανένα λόγο να αποτελεί μία αποδεκτή ενέργεια. 
Εδώ στην Φωκίδα το θέμα αυτό έχει και ένα επιπλέον ενδιαφέρον, μιας και ο νομός μας είναι ένας εκ των 4ων νομών (Φωκίδα, Αιτωλοακαρνανία, Βοιωτία και Αττική) της Ελλάδας που διαθέτει κεντρικές υποδομές νερού.
 
Η σημερινή κυβέρνηση μαζί και ο βουλευτής του νομού μας, ο κ. Μπούγας, έχουν δηλώσει απερίφραστα υπέρμαχοι της ιδιωτικοποίησης του νερού, ακολουθόντας τις ορέξεις των "αρπακτικών" και τις επιταγές της ΕΕ και αγνοόντας (προφανώς εσκεμμένα) το τι έχει να επιδείξει στο φλέγον αυτό ζήτημα η διεθνής εμπειρία. 

Να τους υπενθυμήσουμε λοιπόν ότι υπάρχουν μελέτες παγκοσμίως, όπως για παράδειγμα η μελέτη του πανεπιστημίου της Βαρκελώνης που έγινε το 2010 και έδειξε ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού σπάνια έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Σε αυτήν εμπεριέχονται ενδείξεις ότι μετά την ιδιωτικοποίηση σε αρκετές περιοχές η ποιότητα του νερού έπεσε, κυρίως όμως ότι δεν έγινε φθηνότερο. «Δεν μπορούμε να πιστοποιήσουμε σε κανένα αποτέλεσμα ότι η παραγωγή νερού από ιδιώτες είναι οικονομικότερη. Οι υποσχέσεις που συνοδεύουν τις ιδιωτικοποιήσεις της ύδρευσης για καλύτερη εξυπηρέτηση και μειωμένες τιμές δεν πραγματοποιούνται ποτέ», λέει ένας εκ των συντακτών της έκθεσης και συμπληρώνει. «Απεναντίας υπάρχει αύξηση των τιμών και οι υποσχεθείσες επενδύσεις στο δίκτυο ύδρευσης δεν υλοποιούνται ποτέ. Και αυτό γιατί τα χρήματα για την ακριβή κατασκευή του δικτύου δεν συνάδουν με τα γρήγορα κέρδη».
Τρανό παράδειγμα το Λονδίνο ή το Μπορντώ όπου οι αγωγοί σαπίζουν και η βρωμιά διεισδύει στο πόσιμο νερό με αποτέλεσμα οι εταιρείες να προσθέτουν χλώριο ή παρόμοιες ουσίες προκειμένου να διατηρήσουν την υγιεινή.
Με δυό λόγια βάση της μελέτης η ιδιωτικοποίηση του νερού αποτελεί ένα  αποτυχημένο το εγχείρημα

Το ίδιο μας υπενθυμίζουν και δεκατέσσερις φοιτητές του ΕΜΠ, από το διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Επιστήμη και Τεχνολογία Υδατικών Πόρων», οι οποίοι μελέτησαν μία προς μία όλες τις περιπτώσεις ιδιωτικοποιήσεων του νερού παγκοσμίως και τις παρουσίασαν το 2013 σε εργασία τους με τίτλο «Υδατικοί πόροι, υποδομές και υπηρεσίες νερού: Ιδιωτικοποίηση ή κοινωνικοποίηση», (ΕΔΩ:  https://www.itia.ntua.gr/el/docinfo/1367/).




Στην συγκεκριμένη μελέτη αναλύονται οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές παραμέτροι της εμπλοκής των ιδιωτών στη διαχείριση του νερού και αναδεικνύεται η ασφυκτική πίεση των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και ο ρόλος που έπαιξαν για να οδηγηθούν πολλά κράτη στην ιδιωτική διαχείριση του ύδατος. Από τη Βολιβία, την Τανζανία και την Αργεντινή μέχρι τη Γαλλία και τον Καναδά η παραχώρηση του νερού σε ιδιώτες φέρει σε γενικές γραμμές τα εξής χαρακτηριστικά: «Σκανδαλώδη περιθώρια κέρδους για τους ιδιώτες, άνιση πρόσβαση στο νερό των χαμηλών κυρίως εισοδηματικών τάξεων, αύξηση τιμολογίων, αθέτηση υποσχέσεων από πλευράς εταιρειών για επενδύσεις στο δίκτυο, σκανδαλώδεις όρους παραχώρησης, αδιαφανείς διαδικασίες στις συμβάσεις, περιβαλλοντικούς κινδύνους, απολύσεις, απώλεια τεχνογνωσίας», ανέφερε η τοπογράφος μηχανικός του ΑΠΘ MSc, Ευστρατία Σεπετζή. Επικεφαλής της όλης προσπάθειας, οι διδάσκοντες Δημήτρης Κουτσογιάννης και Ανδρέας Ευστρατιάδης.

Η διεθνής εμπειρία εκθέτει τους θιασώτες των ιδιωτικοποιήσεων υδατικών πόρων, καθώς μετά την «επέλαση» των επενδυτών, η διαχείριση επιστρέφει στο Δημόσιο, για να διασφαλιστεί το βασικό αυτό αγαθό για τους πολίτες, όπως προκύπτει από έρευνα του ΕΜΠ.