Είναι πολύ συνηθισμένο στις μέρες μας, το φαινόμενο των λερωμένων τοίχων κλπ κατασκευών, με μπογιές - σπρέι χρωμάτων και με διάφορα άλλα "καλλιτεχνήματα" . Τόσο συνηθισμένο, που στους περισσότερους δεν δημιουργεί πλέον καμία εντύπωση, δεν προξενεί καμία αντίδραση. Το θεωρούν κάτι σαν δεδομένο. Η αλήθεια είναι ότι έχουν εξοικειωθεί με το φαινόμενο.
Όμως αυτή η εξοικείωση με την άθλια νοοτροπία ορισμένων,
η εξοικείωση με την ατιμωρησία, η εξοικείωση με το ότι κάποιος μπορεί να βάλει την όποια "πινελιά" αυτός αποφασίσει σε δημόσιο χώρο,
είναι τελικά η ''εξοικείωση με την ασχήμια''.
Αν δεν μπορεί η ομορφιά να σου γεννήσει ντροπή και τη λερώνεις,
αν δεν αισθάνεσαι κάθε τετραγωνικό δημοσίου χώρου κτήμα σου,
τότε υπάρχει πρόβλημα που χρίζει προσοχής.
Στο δημόσιο χώρο αντανακλάται το ποιοι πραγματικά είμαστε, είναι η συλλογική μας αντίληψη και αισθητική. Όπως το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής, έτσι και ο δημόσιος χώρος είναι το πρόσωπο της κοινότητας.
Αυτό που κάποιος/οι "φιλοτέχνησαν" στην Μαρίνα της Ιτέας, μη σεβόμενοι ούτε καν την δουλειά των μικρών παιδιών, μόνο ντροπή μπορεί να μας προκαλεί και προβληματισμό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου