Κυριακή 31 Μαρτίου 2019

Κι έχουν τα μούτρα να ζητούν την ψήφο μας…

Σήμερα είναι από εκείνες τις μέρες που η οργή ξεχειλίζει, οι μνήμες γίνονται καρφιά που χώνονται στο μυαλό σου. Είναι από εκείνες τις μέρες που θυμάσαι μία-μία τις πληγές που άνοιγαν από το 2009 και μετά στο σπίτι σου, στην οικογένειά σου, στον/στην σύντροφό σου, στα παιδιά σου.

Άλλος θυμάται τη δουλειά που έχασε, άλλος τα χρέη που ξεχείλωναν ενώ πριν δεν χρωστούσες σχεδόν δεκάρα, τους λογαριασμούς που γινόντουσαν θηλιές και σε έπνιγαν. Άλλος τον μισθό που μειώθηκε 20% και μετά άλλο 10% και μετά άλλο 20% και μετά η απόλυση, η ανεργία, το part-time για ένα χαρτζιλίκι. Άλλος το παιδί που δεν μπορούσε να σπουδάσει αν πετύχαινε σε μακρινή πόλη. Άλλος θυμάται να κρύβεται από τον σπιτονοικοκύρη, τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, τον φίλο που του είχε δανείσει. Άλλος θυμάται κάποια από αυτά και άλλος όλα αυτά. Ολοι θυμόμαστε την απελπισία, συχνά την ντροπή, συχνά την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς μας, να μετράμε κέρματα για να πάρουμε ένα γάλα κι ένα πακέτο μακαρόνια.

Σήμερα είναι μία από αυτές τις γαμημένες μέρες (συγνώμη για την έκφραση) που θυμάσαι όλα αυτά μαζεμένα. Όχι γιατί τις άλλες μέρες ξεχνάς, αλλά να, είναι αυτά που διαβάζεις σήμερα και σου ξύνουν την πληγή:
Να ξανακυβερνήσουν τα λαμόγια! Αντί να σκάψουν λαγούμι και κρυφτούν για τα επόμενα 80 χρόνια.
Να ξανακυβερνήσουν με Fake News και αθλιότητες για να μας ισοπεδώσουν και πάλι. Για να μας ρίξουν την χαριστική βολή.
Σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες. Τις μέρες της Μεγάλης Οργής για το κομμάτιασμα της ζωής μας, για την καταστροφή δύο γενιών, για τον πόνο που νιώθουμε…
Αντε, γιατί όλα έχουν ένα όριο. Και η ψυχραιμία μας το έχει ήδη ξεπεράσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...